Στην αρχή κάθε σχέσης όλα είναι έντονα. Περιμένεις το μήνυμα, ανυπομονείς να βρεθείτε, θέλεις να μάθεις τα πάντα, κάνοντας ατελείωτες συζητήσεις. Υπάρχει προσμονή, έκπληξη, καινούργιες εμπειρίες. Και μετά έρχεται η καθημερινότητα.

Ξέρεις πλέον τι θα παραγγείλει, ποια σειρά θα θέλει να δείτε, τι κάνει στην καθημερινότητά του. Μέσα από τη συνεχή τριβή και τη συνήθεια, η σχέση γίνεται πιο προβλέψιμη. Και κάπου εκεί ίσως να πιάνεις τον εαυτό σου να λέει: «Μήπως τελικά δεν μου αρέσει τόσο;» Μόνο που αυτή η ερώτηση μπορεί να καταλήξει να εμφανίζεται σε κάθε νέα σχέση, ανεξάρτητα από το άτομο.

Η ηρεμία δεν είναι απαραίτητα βαρεμάρα

Είναι φυσιολογικό η ένταση της αρχής να μειώνεται όσο μια σχέση γίνεται πιο οικεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μειώνεται και η αξία ή το ενδιαφέρον της σχέσης. Έρευνα στις μακροχρόνιες σχέσεις έχει δείξει ότι η ικανοποίηση μπορεί να μεταβάλλεται με τον χρόνο, καθώς η σχέση περνά από διαφορετικές φάσεις. Σε μια μεγάλη διαχρονική μελέτη, μάλιστα,(VanLaningham, J., Johnson, D. R., & Amato, P. 2001), η ικανοποίηση παρουσίαζε πτώση με την πάροδο του χρόνου τόσο στις παλιές όσο και στις νέες σχέσεις.

Επομένως, δεν «φταίει» πάντοτε η συγκεκριμένη σχέση. Πολλές φορές αλλάζει και η δική μας απόκριση σε ένα ερέθισμα που δεν είναι πλέον καινούριο. Και είναι και κάτι ακόμη: Διατηρούμε τις προσωπικές μας συνήθειες και ελευθερίες ή καταλήγουμε να κάνουμε ξαφνικά τα πάντα μαζί; Ίσως δεν βαρέθηκες τον άνθρωπό σου. Ίσως βαρέθηκες τον ίδιο τρόπο που ζείτε.

Η οικειότητα και η καινούργια εμπειρία δεν χρειάζεται να είναι αντίθετες.

Έρευνα του Arthur Aron και των συνεργατών του έδειξε ότι ζευγάρια που συμμετείχαν μαζί σε νέες και πιο συναρπαστικές δραστηριότητες ανέφεραν μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη σχέση τους. Η «καινούργια εμπειρία» φαίνεται να μπορεί να ανανεώσει και τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε τη σχέση μας.

Δεν χρειάζεται αυτό να σημαίνει ένα ταξίδι κάθε μήνα ή κάτι εντυπωσιακό. Μπορεί να είναι ένα καινούργιο μέρος, μια δραστηριότητα που δεν έχετε ξανακάνει, μια διαφορετική συζήτηση, ένα βράδυ χωρίς κινητά ή απλώς κάτι που σας βγάζει για λίγο από τον αυτόματο πιλότο. Όλα αυτά, όμως, παράλληλα με τη φροντίδα των ατομικών αναγκών του καθενός: την ανάγκη για χώρο, χρόνο και αποσυμπίεση. Έτσι, η σχέση μπορεί να παραμείνει ζωντανή και να «αντέξει» τις φυσιολογικές αλλαγές που φέρνει ο χρόνος.

Πότε η «βαρεμάρα» είναι κάτι περισσότερο;

Αν η απουσία ενθουσιασμού συνοδεύεται από αδιαφορία, απομάκρυνση, έλλειψη τρυφερότητας ή την αίσθηση ότι δεν θέλεις πλέον να μοιράζεσαι τη ζωή σου με τον άλλον, τότε ίσως δεν μιλάμε απλώς για τη φυσιολογική μετάβαση από τον ενθουσιασμό στην οικειότητα. Ίσως μια από τις δύο ή και οι δύο πλευρές να έχουν αλλάξει και να μην επιθυμούν πια τα ίδια πράγματα.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να αναρωτιόμαστε συνεχώς: «Νιώθω όπως στην αρχή;», αλλά: «Πώς νιώθω μέσα σε αυτή τη σχέση σήμερα; Και υπάρχει ακόμα χώρος για να συναντιόμαστε, να εξελισσόμαστε και να ανακαλύπτουμε ο ένας τον άλλον;»

Ο έρωτας δεν χρειάζεται να μοιάζει για πάντα με την πρώτη του εβδομάδα. Μπορεί απλώς να χρειάζεται να μη γίνει συνήθεια χωρίς παρουσία. Και ένα από τα πιο σημαντικά ίσως σημεία για τη διατήρηση μιας λειτουργικής και ισορροπημένης σχέσης:

‍Μην αμελείς το κομμάτι του εαυτού σου που υπήρχε πριν από τη σχέση και μην εξαρτάς την προσωπική σου ισορροπία από τον άλλο άνθρωπο.

‍

‍