Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως έχουμε αρχίσει να βλέπουμε διαφορετικά τη σχέση μας με τον εαυτό μας. Μιλάμε περισσότερο για την ψυχική υγεία και γνωρίζουμε και αναζητούμε τρόπους να ζούμε πιο ισορροπημένα. Με λίγα λόγια, αναζητούμε διαρκώς κάτι «καλύτερο».

Η έννοια της αυτοβελτίωσης έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Τι συμβαίνει όμως όταν η συνεχής προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι αρχίζει να μας κάνει να νιώθουμε ότι δεν είμαστε ποτέ αρκετοί;

Όταν η ζωή γίνεται ένα project αυτοβελτίωσης

Να γυμνάζεσαι. Να τρως καλύτερα. Να κοιμάσαι περισσότερο. Να διαβάζεις βιβλία. Να κάνεις ψυχοθεραπεία. Να δουλεύεις με τον εαυτό σου. Να βάζεις στόχους. Να έχεις αυτοπεποίθηση. Να γίνεσαι κάθε μέρα λίγο καλύτερος. Πάντα υπάρχει κάτι που μπορούμε να βελτιώσουμε.

Και κάπως έτσι, η αυτοβελτίωση μπορεί να καταλήξει από επιλογή σε μόνιμη υποχρέωση. Σαν να υπάρχει πάντα μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας κάπου μπροστά και εμείς πρέπει διαρκώς να τρέχουμε για να τη φτάσουμε.

Κι αν δεν χρειάζεται να διορθώσεις τον εαυτό σου;

Η προσπάθεια να εξελιχθούμε είναι υγιής. Το να θέλουμε να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας, να αλλάξουμε συνήθειες ή να αντιμετωπίσουμε δυσκολίες μπορεί πραγματικά να μας βοηθήσει. Το πρόβλημα ξεκινά όταν πίσω από αυτή την προσπάθεια υπάρχει η πεποίθηση, «Δεν είμαι αρκετός όπως είμαι.»

Τότε η αυτοβελτίωση δεν γίνεται ένας τρόπος να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Γίνεται ένας τρόπος να τον ανεχτούμε μέχρι να γίνει «καλύτερος». Και αυτό είναι εξαντλητικό.

Η παγίδα του «λίγο ακόμα»

Όταν τίποτα δεν είναι αρκετό, μπορεί να πετύχεις έναν στόχο και, αντί να χαρείς, να σκέφτεσαι αμέσως τον επόμενο. Να χάσεις τα κιλά που ήθελες και να βάλεις καινούριο στόχο. Να αποκτήσεις τη δουλειά που ήθελες και να θέλεις αμέσως κάτι «ακόμα καλύτερο». Να δουλέψεις με τον εαυτό σου και να αναρωτιέσαι γιατί δεν έχεις «λύσει» ακόμα όλα σου τα προβλήματα.

Το «μπράβο μου, τα κατάφερα» γίνεται γρήγορα «τι άλλο πρέπει να κάνω;» Και τότε η αυτοβελτίωση, αντί να φέρνει ικανοποίηση, φέρνει άγχος.

Δεν χρειάζεται κάθε δύσκολη μέρα να μας κάνει καλύτερους

Μερικές φορές είμαστε απλώς κουρασμένοι. Μερικές φορές αποτυγχάνουμε. Μερικές φορές αντιδρούμε υπερβολικά. Μερικές φορές δεν βάζουμε το τέλειο όριο. Μερικές φορές γυρίζουμε σε μια παλιά συνήθεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι γυρίσαμε στο μηδέν.

Η ψυχική υγεία δεν είναι μια «τέλεια» κατάσταση στην οποία φτάνουμε και μετά δεν έχουμε ξανά άγχος, ανασφάλεια, θυμό ή αμφιβολία. Και δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο πραγματικός στόχος είναι να θέλουμε να αλλάξουμε και, ταυτόχρονα, να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας.

Αυτοβελτίωση ή αυτοαποδοχή;

Το ζητούμενο δεν είναι να διαλέξουμε. Είναι να θέλουμε να γινόμαστε καλύτεροι, όχι επειδή δεν είμαστε αρκετοί, αλλά επειδή θέλουμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας. Και αυτή η μικρή διαφορά αλλάζει ολόκληρη τη σχέση που έχουμε μαζί του. Η αυτοαποδοχή δεν σημαίνει ότι σταματάμε να εξελισσόμαστε. Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να μισήσουμε αυτό που είμαστε για να προσπαθήσουμε να γίνουμε κάτι διαφορετικό.

Μπορούμε, λοιπόν, να αφήσουμε για λίγο το podcast που μας λέει τι πρέπει να αλλάξουμε. Να μην ξεκινήσουμε άλλο ένα βιβλίο αυτοβοήθειας επειδή «πρέπει». Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια μέρα που δεν ήταν παραγωγική. Να του επιτρέψουμε να είναι άνθρωπος και όχι project.

Δεν είσαι ένα project που πρέπει να ολοκληρωθεί.

Μπορείς να εξελίσσεσαι χωρίς να θεωρείς τον σημερινό σου εαυτό αποτυχημένο. Γιατί η πραγματική αυτοβελτίωση δεν είναι να γίνεις κάποιος άλλος. Είναι να συμφιλιωθείς με αυτό που ήδη είσαι και, από εκεί, να προσπαθήσεις για μια καλύτερη και πιο λειτουργική εκδοχή του εαυτού σου.

‍