Τελευταία, όλο και περισσότερο, βλέπουμε άτομα με δημόσια προβολή να αναφέρονται στο θέμα της ψυχικής υγείας. Αθλητές παγκόσμιας κλάσης σταματούν εν μέσω αγωνιστικής περιόδου, γιατί δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν ψυχολογικά στην πίεση. Αρχηγοί και αξιοματούχοι κρατών που, κατά την κοινή γνώμη, έχουν “τα πάντα”, φήμη, ομορφιά και αναγνωρισιμότητα, οικονομική ευχέρεια και ανέσεις, αντιμετωπίζουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα σε βαθμό κατάρρευσης. Άντρες και γυναίκες, κάθε εθνικότητας και από κάθε τομέα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Μια πιθανή εξήγηση ίσως να είναι η τεράστια έμφαση που δίνεται σήμερα στην υλική εξασφάλιση και στο κοινωνικό στάτους. Το αποτέλεσμα; Άνθρωποι δυστυχισμένοι, που δεν τους αρέσει η ζωή τους, καθώς δεν απολαμβάνουν τίποτα από αυτά που κάνουν.

Το θέμα της ψυχικής υγείας και της διατήρησης της είναι κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους, ωστόσο είναι ελάχιστες οι φορές που αναφερόμαστε σε αυτό. Γιατί, όταν πονάει το σώμα μας ή αντιμετωπίζουμε μια ασθένεια με πυρετό ή άλλα, «ορατά» συμπτώματα, τότε είναι θεμιτό να παρεκκλίνουμε της πιεστικής καθημερινότητας μας, να λείψουμε από την εργασία μας και να διεκδικήσουμε λίγες στιγμές ξεκούρασης. Τι συμβαίνει όμως με την ψυχική μας υγεία; Όταν νιώθουμε πως αυτό που κάνουμε δεν αρκεί για να μας «γεμίσει», όταν νιώθουμε εγκλωβισμένοι σε μια καθημερινότητα που μας πιέζει και μας βαραίνει, όταν δεν είμαστε ικανοποιημένοι από αυτή, μπορούμε σε αυτή την περίπτωση να παρεκκλίνουμε της ρουτίνας μας, να λείψουμε από την εργασία μας, να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας; Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως δεν θεωρείται κάποιος υγιής όταν απλά δεν αρρωσταίνει σωματικά. Η υγεία αποτελεί ένα σύνολο της ψυχικής και σωματικής ισορροπίας καθώς και του περιβάλλοντος στο οποιο βρισκόμαστε. Όταν κάποια από αυτές τις συνισταμένες δεν βρίσκεται σε ισορροπία, η υγεία μας κλονίζεται, και η λειτουργικότητα μας μειώνεται σημαντικά.

Και αυτή η έκπτωση της ποιότητας ζωής αφορά όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως κοινωνικού στάτους και ευμάρειας. Ένας αθλητής, ακόμα και παγκοσμίου επιπέδου,δεν αρκεί να είναι μόνο σωματικά υγιής για να αποδώσει σε έναν αγώνα. Χρειάζεται κίνητρο, σκοπό, να αγαπάει αυτό που κάνει, να το κάνει για τη δικη του ψυχική άνθιση. Και είναι απόλυτα σεβαστό ,θεμιτό και ισως και απαραίτητο να απορρίψει ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα και εναν πιθανό τίτλο, εάν αυτό πρόκειται να προστατεύσει την ίδια του την υπόσταση.

Η επιτυχία και η ευτυχία των ανθρώπων δεν κρίνεται στα μετάλλια, στους τίτλους, στις ιδιοκτησίες, στη δημόσια-και μη-εικόνα και στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στη φαινομενική επιτυχία, αυτή που εστιάζεται στην αποδοχή από τους άλλους, στη θέση και το κύρος, στην εκπλήρωση των στόχων που οι γύρω μας έχουν θέσει με βάση τη δική τους αντίληψη, και την πραγματική επιτυχία. Η πραγματική επιτυχία έρχεται όταν είμαστε σε αρμονία και ισορροπία με τον εαυτό μας και τις ανάγκες του, κάνοντας αυτό που επιθυμούμε, που μας ευχαριστεί και μας γεμίζει, μέσα σε ενα περιβάλλον που επιτρέπει και παράλληλα τροφοδοτεί αυτή τη διαδικασία.

Ας κοιτάξουμε λοιπόν γύρω μας προσεκτικά, και ας παρατηρήσουμε εάν αυτό το περιβάλλον στο οποιο ζούμε και αυτά τα οποία κάνουμε είναι αυτά που θέλουμε, αυτά που μας γεμίζουν και μας εξελίσσουν προς την καλύτερη και ιδανική εκδοχή του εαυτού μας. Εαν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οφείλουμε να προστατεύσουμε την ψυχική μας υγεία, τις ανάγκες μας, τους στοχους και τα όνειρα μας. Μπορει να φαντάζει δύσκολο το να αφήσουμε τη «ζώνη ασφαλειας» μας, τις συνηθειες και τη ρουτίνα μας και να χρειαστεί να κάνουμε ακόμα και «στροφη 180 μοιρών» από αυτη. Είναι ωστόσο ένα πολύ μικρό “τίμημα”, εαν αναλογιστούμε πόσο επίπονη μπορεί να είναι μια ολόκληρη ζωή όπου τίποτα από όσα κάνουμε δεν το έχουμε πραγματικά επιλέξει και δεν μας επιφέρει καμία ψυχική ικανοποίηση.Είναι λοιπόν απαραίτητο να εντοπίζουμε, να αναγνωρίζουμε και να επικοινωνούμε τα σημάδια της ψυχικης μας κοπωσης, πρώτα στον εαυτο μας και έπειτα στο περιβάλλον μας. Πρόκειται για κάτι υπαρκτό και σημαντικό. Πρόκειται για την ίδια μας τη ζωή.